Mediteren

We sliepen enigszins onrustig in ons tenthuisje. We hadden de rolgordijntjes open zodat het door het gaas waaide. We lagen samen onder een klamboe die soms wapperde in de wind. We werden wakker van vreemde geluiden, dieren die schreeuwden, maar ook muziek "it 's a small small world" en Fur Elise en van iemand die opriep tot gebed met nasale zang. Om half acht stonden we op. We ontbeten aan de zelfde tafel als waar we gebarbecued hadden gisteravond. Ook hier weer omeletjes op bestelling, vers fruit en koffie. Niets te klagen.

Om tien uur volgden we Lalith naar onze eerste meditatieles in het bos. We moesten het riviertje oversteken door naar een steen te springen en vervolgens een stukje te waden. De meeste vrouwen vonden dit al een hele onderneming. De meditatieklas was grappig. Lalith zong Sri Lankaanse mantra's voor die wij moesten herhalen. Kees, een stoere knaap van 15, kreeg de slappe lach. Ook enkele moeders zaten te giechelen. We zaten in kleermakerszit met onze handen tegen elkaar en later op elkaar. We dachten aan onze voorouders en leraren, de mensen van wie wij geleerd hebben. We moesten luisteren naar onze ademhaling terwijl Lalith woorden zei als vision, effort, love, kindness etc. Hij beloofde dat we geen diabetes zouden krijgen als we dit elke dag zouden doen. Hij gelooft daar zelf heilig in.