Yala National Park

Enfin, alweer een safari dus. Die vinden meestal plaats aan het eind van de middag - dus we konden eerst even wat eten en zwemmen in ons hotel, om daarna volgens bekend stramien in de buurt van het National Park over te stappen in jeeps. Omdat dit Maaike's laatste dag was (snif) zaten we alle vier in dezelfde auto.

Yala is geloof ik het grootste park van Sri Lanka - en staat bekend om het feit dat er luipaarden te spotten zijn. En veel andere dieren natuurlijk - maar veel daarvan hadden we natuurlijk gisteren al gezien in Uwadawale dat maar een klein stukje verderop ligt.

Bambi en zijn vriendjes

Das? Marter? Zoiets in ieder geval

Pelikanen en ooievaars

Hyena

National Geographic wildlife photographer

Ze zeggen dat krokodillen niet achter vogels aan gaan
maar dit leek er toch echt op !

Alles goed en aardig - maar we kwamen hier niet voor Bambi, hondjes of vogeltjes - maar voor Een Van De Grote Vijf: Het luipaard.

Nadat we een paar uur door het park hadden gecrosst, en even 'los' uit de jeep mochten, hoorden we wat gewriemel in de bosjes. Nee, niet een luipaard, maar wel deze vriendelijke vriend (60 cm lang) die heus alleen maar insecten eet, maar toch. Deze foto is (dus) met de (nog werkende) telelens gemaakt ...  






Even later leek het of er wat beetje onrust ontstond onder de chauffeurs - was er dan toch .. ? Waar? Alle toeristen werden hun Jeep weer in geladen - en daar gingen we weer over de stoffige wegen. Ik had een beetje het idee of de onze chauffeur vroeg thuis wilde zijn - maar hij wilde ons juist zo snel mogelijk naar De Plek brengen waar .. het krioelde van de jeeps (ik schat zo'n 15, op en naast de weg), waar mensen uit de auto hingen om .. wat te zien ? Hoera, het was inderdaad een luipaard - maar het was zo druk dat het niet mee viel om een mooie foto te kunnen maken - er stond altijd wel een auto voor. Of een bosje. 

Ik dacht, kom, laat ik daar zelf wat aan doen (in plaats van te wachten en te hopen) en klom op de rand van de laadklep, me vasthoudend aan de reling van het dak. Nog een stapje naar voren dan komt die kat in mijn schootsveld.. 
Enfin, om kort te gaan, ik verloor mijn evenwicht, greep mis en viel naast de auto op de grond - tot grote hilariteit. "Pap, en toen hoorde ik een plofje en toen was je ineens verdwenen WOEHAHA en toen zat je bril ZO GEK" enzovoort. En, toegegeven, het moet ook best een koddig gezicht zijn geweest.  Mij is beloofd dat deze herinnering nog jarenlang op verjaardagen zal worden opgehaald. Vooral omdat ik gewoon weer aan boord kon klimmen natuurlijk, met geen andere schade dan een pijnlijke voet, bil en pols.

Maar goed, hier ging het dus allemaal om:

Voldaan reden we naar het hotel - waar overigens bleek dat sommige jeeps hem gemist hadden, maar daar dan weer 2 beren voor terug hadden gekregen :-)