Kandy

We ontbeten met het bekende buffet daarna begaven we ons per Djoserbus naar Kandy centrum. Ons hotel ligt op en berg een beetje buiten buiten de stad met de toepasselijke naam Hilltop. 

De dag begon met een 'verrassing' - we werden naar een kleding/stoffenzaak vervoerd, waar we allemaal in Srilankaanse kleding op de foto konden. Voor sommigen was het een feest, anderen hadden voor het eerst een rok aan :-). 








Hierna reden we reden naar de zeer beroemde boeddhistische tempel van Kandy, de tempel van de tand waar naar verluidt een tand van Boeddha wordt bewaard in zeven om elkaar heen passende gouden en zilveren kistjes. Het was een belangrijke tempel en onze tempelkleding moest daarop aangepast dat wil zeggen dat we onze knieën en schouders extra goed moesten bedekken en dat we daarop gecontroleerd werden. We moesten zelfs sexegewijs door aparte ingangen om gecontroleerd te worden en zo nodig moest onze kleding aangepast aan de strenge eisen. Uiteindelijk was iedereen goedgekeurd. 

We leverden onze schoenen in en volgden Lalith naar de eerste heilige ruimte. Buitenlanders moesten entreegeld betalen maar inheemsen niet, dat vonden we best discriminerend - maar is niet ongebruikelijk. We klommen de trap op naar de ruimte waar de tand lag. Er werd fruit verkocht om te offeren en het was een drukte van belang, ook doordat er veel mensen waren met baby's die hun kindje de zegen van de tand wilden laten krijgen. Eline smolt weer helemaal. We gingen als buitenlanders in een aparte rij langs het kistje en dat ging zo snel dat niet iedereen het gezien had.

Het tempelterrein was ruim en het was er druk - omdat het zondag is waren er extra veel Sri Lankanen. Er was op het terrein ook een ruimte waar mensen kaarsjes brandden voor zieke familieleden (tenminste dat namen wij aan) en ergens achteraf stond een levende olifant compleet met slagtanden. 

Een deel van de groep ging op eigen initiatief alsnog naar het van het Djoserprogramma geschrapte olifantenweeshuis maar wij gingen met Annelies en Theo, hun dochters, en Ron en Tess cappuccino drinken in een leuk tentje vlakbij de tempel, dat #2 staat op de must-see horeca-zaken van Kandy. Het was inderdaad superlekker!

Daarna gingen we met z'n allen op zoek naar een apotheek omdat Eline blaasontsteking had. Onder leiding van Theo die huisarts is kochten we zonder recept antibiotica en dat kostte 18 roepies voor 20 pillen (175 roepies is een euro!). Zo zie je maar weer hoe veel er verdiend wordt op medicijnen in Nederland...

Amani-verkoper

We splitsten ons vervolgens op per gezin om even zelf de stad te verkennen en zouden om twee uur samen gaan lunchen bij het Queens hotel.Wij liepen door kleine straatjes en kochten spotgoedkope horloges (het mijne is van het merk Amani zonder r). We belandden ergens op een soort overdekt marktje waar we o.a. blouses voor Herman kochten. De man van het kledingzaakje begeleidde ons persoonlijk naar een ander overdekt complex waar hij ons naar een kruidenwinkel bracht van een vriend. We lieten ons weer van alles aansmeren van ontharingsmiddel tot spierbalsem, maar alles was vele malen goedkoper dan in de kruidentuin dus hadden we toch het gevoel dat we goedkoop uit waren. 

We troffen de rest van onze kleine groep bij het Queens Hotel en lunchten daar gezamenlijk. Sommigen namen buffet, wij een club sandwich.

De anderen wilden ook naar ons kruidenwinkeltje dus we lieten hen zien waar het was en ze kochten nog meer dan wij. Als provisie kregen Herman en ik ieder een potje smeersel (Herman jojoba en ik aloë vera). We zullen wel zijdezachte babyhuidjes krijgen (of we verliezen al ons haar binnenkort).

We deden nog wat inkopen voor de lange treinreis van de volgende dag en gingen daarna met drie tuktuks terug naar het hotel. We luierden wat en ik ging even zwemmen.

's Avonds zijn we met ons vieren (ons gezin) uit eten gegaan wederom per tuktuk. We belandden in een Indiaas restaurant dat the Whitehouse heette. Het was gezellig even onder ons te zijn dat gebeurt niet zo vaak in een groepsreis. We bespraken de groep natuurlijk even uitgebreid en constateerden dat zowel de volwassenen als de kinderen het gezellig hebben. De groep bestaat uit 26 mensen, zes echtparen met elk twee kinderen en een vader met zijn dochter. De jongste is tien de oudste is 19, de meeste kinderen zijn 15 á 17. Eline voelt zich prima thuis en zowel zij als Anne hebben het erg naar hun zin. 

Ik belde nog even met Enschede. Mama klonk weer als zichzelf dat was fijn om te merken. Daarna snel slapen want om 6.15 werden we weer gewekt.